Code rood

Het is code rood. Het stormt onafgebroken in ons land. We imploderen met linkse en rechtse extremen. En worden van buitenaf aangevallen met desinformatie en andere destabiliserende tactieken. Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar ik heb behoefte aan rust. Minder uitersten, meer oplossingen. Misschien zelfs meer Bontenbal.

Een week voor de verkiezingen raasde Benjamin in hoog tempo over Zeeland in de richting van politiek Den Haag. Ter hoogte van het Malieveld en het Haagse Bos zuchtten mens en omgeving. Bomen kraakten, een enkele tak brak af en passante schuilden tevergeefs achter hun doorgeklapte paraplu’s en kregen een koude douche in hun gezicht.

Storm Benjamin had even daarvoor vanuit Frankrijk voor een ravage gezorgd, met dodelijke slachtoffers tot gevolg. In Nederland zwakte de kracht af. Code Oranje werd afgegeven en wij maakten ons hoe dan ook niet zoveel zorgen. Geen zandzakken, geen paniek. De ministeriegebouwen staken stoïcijns in de lucht en de lichten in de ambtenarenkantoren doofden een voor een na weer ‘a day at the office’. Op de televisie maakten mannen en vrouwen met een publieke voorbeeldfunctie elkaar op kinderachtige wijze het leven zuur.

Die avond in oktober voelde als metafoor voor de situatie waarin ons land verkeert. Het stormt al een aantal jaren in Nederland. Onstuimig. Ontregelend. Terugkerend. Steeds harder en harder. De schade stapelt zich op en is duidelijk zichtbaar in buurthuizen, supermarkten, op universiteiten, basisscholen, in ziekenhuizen en op bouwterreinen. Eigenlijk overal. Dat vraagt om duidelijk beleid.

En dan zou je willen dat er verstandige mensen opstaan die de leiding nemen. Bestuurders die niet saboteren of teveel tijd besteden aan marketingzinnen om de ander zwart te maken, maar de-escaleren en verbinden. Maar daar zie ik te weinig van.
Ook burgers lijken de weg kwijt. Uit verveling? Uit angst? Uit onwetendheid? Feit is dat universiteiten worden verbouwd tot oorlogsgebied, leuzen gescandeerd tegen AZC’s, politie bekogeld wordt en woningbouw meer en meer een kwestie van rechtspraak is geworden.

En de gewone Nederlander? Die is apathisch. Een soort gelatenheid rondom de storm. Verandering? ‘Nee, dat zit er voor ons mensen niet in’, klinkt het vaak. Ik vind dat zielig aan de ene kant, je berusten in het lot. Aan de andere kant maakt het me strijdbaar. Het accepteren van de status quo is voor mij altijd een drijfveer geweest om juist een stap extra te zetten. Zeker als ik zie dat er steeds meer idioterie in de ether wordt geslingerd. Onwaarheden en oorlogsretoriek. Extreme groeperingen. Gericht op zelfbevrediging, en in geen enkel opzicht rekening houdend met de ander.

Toen Benjamin aan kracht afnam, zat de familie Van der Mark weer eens samen voor de buis. Het verkiezingsdebat kwetterde de huiskamer in. Na afloop vroeg ik mijn zoon van tien wat hij ervan had opgestoken. Hij somde een aantal zaken op: “We hebben grote problemen in ons land, pap. En die mensen zijn allemaal boos op elkaar.” Ik vroeg hem wat hij nog meer had onthouden. “We hebben eigenlijk nergens geld voor in Nederland.” Nergens geld voor? 488 miljard euro, vertelde ik hem. Hij knikte en toen vond hij al die politieke verhalen wel welletjes.

Ik dacht de afgelopen dagen nog over de woorden van de politici na. Geen geld? We hebben voldoende geld in Nederland, als je het mij vraagt. We zouden ons land enkel eens als modern bedrijf moeten gaan runnen. Innovatief, sociaal, efficiënt, doortastend. Ik denk dat we miljoenen zo niet miljarden euro’s overhouden voor zorg en onderwijs. Maar dan moet ons land wel geregeerd worden door capabele mensen die niet meewaaien met iedere wind en dan proberen om boven het omgevingsgeluid uit te schreeuwen.

Ik bedenk me wat ik ga stemmen. Het is voor mij tijd voor iets nieuws. Ik heb behoefte aan rust. En Nederland ook. Ons land is in rap tempo een ander land geworden. Een land van extremen. Gevoed door invloeden van binnenuit, maar ook vanuit Rusland en China die onze samenlevingen proberen te verzwakken.

Ik wens dat we na de verkiezingen gematigd door kunnen. Samen. Met een kabinet dat zich laat leiden door data en trends, die nauwkeuriger zijn dan het weerbericht van de aankomende 14 dagen. Alleen dan kunnen we ons land wederopbouwen, zonder pleisters en vinger in de dijk. Echt repareren.

Er is ontzettend veel werk te doen. Benjamin ligt achter ons, maar de storm is nog lang niet uitgeraasd en de schade is enorm.