Auteur: Ivo van der Mark
Ik weet nog goed dat ik tegen een beurswandje stond. Buiten de spotlights had ik zicht op al die flamboyante types die met een glas in de hand breed stonden te gebaren. “Haal jij eens een sigaar voor mij”, zei Cor. Ik schrok me een hoedje, het was een vastgoed-icoon vanjewelste. Twintig jaar later is er veel veranderd. Maar de Provada is en blijft een happening.
Weken had ik er naar uitgekeken. Als groentje van net 25 jaar oud was de grootste vastgoedbeurs van Nederland een absoluut hoogtepunt in het jaar. Ik was commercieel manager van een bouwbedrijf en kende de sterke verhalen enkel en alleen van oudere collega’s en relaties. Ze spraken honderduit over grote deals en kansen die besproken werden op de beurs waar een aantal mannen (én vrouwen, zij het toen nog op een hand te tellen) graag lieten zien hoe succesvol ze waren. Breedsprakig, zelfverzekerd, maling aan van-alles-en-nog-wat. En volgens de verhalen: ontzettend succesvol.
Die verhalen uit tweede en derde hand, die werden steeds groter en groter. Het maakte mij als broekie uiterst nieuwsgierig: ik moest én zou zelf eens een kijkje nemen om al die collega’s van dichtbij te zien. Stiekem droomde ik ervan erbij te horen, bij dat clubje Giganten. Ik was het vastgoed niet ingegaan om beroemd en gezien te worden. Mijn drive zat (en zit) diep van binnen: ik wil de wereld een beetje beter en mooier maken. Met nieuwe toepassingen en producten, innovatieve ontwikkelingen, duurzaam en vooruitstrevend.
Niet echt de verhalen waarmee ik toentertijd de handen op elkaar zou krijgen van de BV’ers (Bekende Vastgoed-mensen), zo wist ik zeker. Maar toch diende een eerste gelegenheid zich aan om aanwezig te zijn toen een nieuw concept werd gelanceerd en ik naar de Professionele Vastgoed Dagen (ProVaDa) kon. Ik kocht een ticket en heb drie dagen lang mijn ogen uitgekeken.
Niet dat ik überhaupt een podium kreeg op mijn eerste Provada, maar ik was harstikke blij dat ik erbij was. Vlakbij al die ondernemende zakenmensen probeerde ik een plekje te veroveren. Ik hield mijn ogen en oren wijd open. Ik hoorde hoe de hoofdpersonen vooral zichzelf presenteerden en zag hoe er op een bierviltje deals werden gesloten, half in het bijzijn van vakgenoten. Zo schoot de Provada 20 jaar geleden uit de startblokken en werd de beurs in betrekkelijk korte tijd een niet-weg-te-denken driedaagse voor het Hollandse vastgoed.
Langzaam veranderde mijn rol in branche, zoals een jonge voetballer in de kleedkamer groeit van snuffelstage naar een basisspeler. Ik besef me dat de jonkies-van-nu (de aanstormende talenten) in mij misschien ook wel een bekend gezicht zien. Nu staan zij aan de zijlijn te kijken en zien ze hoe ik de beurs voor JAJO mag openen met een speech en uitgenodigd wordt door andere ceo’s in debatten en bijeenkomsten. Dat is natuurlijk ontzettend leuk en inspirerend.
Al die jaren heb ik mijn agenda geblokt voor die ene beurs in de RAI en ik hoop dat jonge en minder jonge collega’s dat de aankomende jaren ook blijven doen. Voor mij is het een uniek moment om in korte tijd veel vastgoedrelaties te spreken. Daar doe ik normaal gesproken een half jaar over. Het is een weerzien van bekenden en tegelijkertijd een weerspiegeling van de nabije toekomst en een moment om gedachtes te staven. Dat geldt voor ons allemaal!
Ik kijk ernaar uit. En hoop dat we samen lachen, waardevolle ideeën delen en het achterste van onze tong durven te laten zien aan elkaar. Want laten we eerlijk zijn: vastgoedmensen zijn ras-optimisten, maar op dit moment – onder invloed van heel veel factoren – gaat het allesbehalve goed in de markt. Daarom stel ik voor dat we dit jaar met veel enthousiasme scherp kijken naar de mogelijkheden. Laten we obstakels benoemen en samen allianties smeden. Laten we samen plannen maken om de politiek te helpen om een lange termijn visie neer te zetten in plaats van de pop-up maatregelen. Zo heeft de beurs nog meer waarde.