Auteur: Ivo van der Mark
Na 1 maand Trump op de teller, ben ik onvermurwbaar positief. Dat heeft overigens niets met de Amerikaanse president te maken, maar wel met mijn ‘point of view’. Ik ben het mokken en grienen zat. Ik kijk alleen nog naar de halfvolle glazen en vind in mijn voetbalcluppie Feyenoord het onweerlegbare bewijs dat we met tegenwind (ook als deze stikstofcrisis 2.0 heet) toch stappen kunnen maken.
Nadat tegen Bayern München (3-0 voor Feyenoord) de tranen over mijn wangen rolden, was het tegen AC Milan weer een avond om nooit te vergeten. Als je na 37 seconden een doelpunt om je oren krijgt in San Siro, dan heb je als team een enorme knal te verwerken, waar je in feite helemaal geen tijd voor hebt.
De wereld raast door. De klok tikt onmiddellijk verder, dus moet het geluk op de een of andere manier beïnvloed worden. Er is geen tijd te verliezen, ook niet als je het gevoel hebt met de rug tegen de muur te staan. Bij Feyenoord (en trouwens ook bij PSV en Ajax) pakten de spelers elkaars hand stevig beet. Thuis keek ik in de spiegel, alsof ik er bij was daar in Milaan, strijdbaar als nooit te voren.
Samen knokten ‘we’ voor de overwinning. Met resultaat: door naar de laatste 16! Weer die tranen die opkwamen in Huize Van der Mark. Zo doet Feyenoord weer precies waar het bekend om staat bij de supporters, die dondersgoed weten dat het soms geen pretje is om fan te zijn. Ik zeg altijd: ‘Het is een soort duivels verhaal. Je weet dat het slecht afloopt, maar toch geloof je erin’.
Dat is natuurlijk de cynische versie. Het positieve verhaal is dat het jongste Feyenoord-team ooit op een podium van dure meneren nog altijd meedingt om de prijzen. En die gedachte past precies in mijn positieve denken, en dat denken wil ik in 2025 niet loslaten.
Daar horen ook wat persoonlijk afspraken bij, die het goede gevoel een handje moeten helpen. Bijvoorbeeld: elke dag 6600 stappen zetten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eerst dacht aan 8000 stappen, maar dat bleek niet realistisch voor iemand die de hele dag op kantoor zit of achter het stuur plaatsneemt.
Het zijn er dus 6600 geworden, en ook daar moet ik echt iets voor doen. Zo loop ik dus al avonden door onze Rotterdamse wijk waar ik woon. Het was koud in de voorbije weken. Halverwege mijn loopje zette ik mijn hoodie op, om me te wapenen tegen de gure wind.
Nieuwsgierig als ik ben, keek ik bij de buren, en overburen door de ramen naar binnen. Zou Henk-Jan thuis zijn? Wat eten ze bij Tineke en Theo laat vanavond! Hey, hebben ze bij buurman Dinges een nieuwe hond? Dat soort dingen.
Nou, een hond zou ik eigenlijk ook moeten aanschaffen. Niet om me te verzekeren van 6600 stappen, maar wel om misverstanden te voorkomen in de wijk. Vlak voordat ik de hoek omdraaide, verscheen het ene na het andere een berichtje in de Buurt-app over een verdacht persoon in de wijk. Maar na mijn geruststellende appje in de Buurt-app kon ik verder mijn stappen zetten.
Die stappen zijn broodnodig. Niet alleen in een Rotterdamse woonwijk voor een CEO die wat kilootjes kwijt probeert te raken, maar voor heel Nederland. We slibben dicht door procedures en rechtszaken. En het laatste nieuws over de benodigde stikstofvergunningen (intern salderen) rondom Natura 2000-gebieden, maakt het nog lastiger.
Maar ik geef de moed niet op en blijf positief. Al klinkt het stikstof-dossier soms een beetje zoals Feyenoord: ‘je gelooft erin, maar alleen met lef en doorzettingsvermogen komt er een oplossing’.
Bij JAJO hebben we de afgelopen weken onze orderportefeuille geanalyseerd en zien we – ondanks de stikstof-aanscherpingen – gelukkig dat we voldoende kansen hebben in Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht. Dat is goed nieuws voor onze bouwgroep waar we voldoende risico spreiden in de gehele vastgoedcyclus om ook deze storm te doorstaan, maar natuurlijk niet voor Nederland en de bouwopgave van 100 duizend woningen per jaar.
Noord-Brabant, Gelderland en Overijssel gaan zo’n beetje op slot of lopen in ieder geval 18 maanden vertraging op. Er zullen herberekeningen plaatsvinden op reeds verleende vergunningen en de conclusie zal zijn, dat met dit rechterlijk besluit er op veel plekken geen verdere stikstofruimte is. Projecten zullen niet worden gesloopt, maar het geplande ‘bijbouwen op locaties’ van woningen krijgt wederom een knauw van jewelste.
Veel landen om ons heen, zullen Nederland met belangstelling volgen. We zijn het braafste Stikstof-jongetje van de klas. In België en Duitsland (waar de wind uit het Ruhrgebied vaak onze kant op waait) houden ze hun adem in.
Ik hoop echt voor Nederland dat we het groter plaatje heel snel scherp krijgen met elkaar. Dat we prioriteiten kunnen stellen en elkaars handen stevig beetpakken. En anders? Anders zeg ik met een lach: “Ik ga emigreren: naar Zeeland!”